Je kan me meestal terugvinden op dinsdag, onze vaste werkdag, waar ik actief ben sinds begin 2026. Ik koos voor het Trammuseum omdat ik al honderd keer hier voorbij ben gekomen en nooit ben binnengeweest en dat maakte me nieuwsgierig.

Na mijn burnout ben ik op zoek naar een zinvolle tijdsbesteding, maar ik kon niet voltijds aan de slag gaan. Daarom zocht ik naar vrijwilligerswerk en het Trammuseum was de eerste die op mijn vacature reageerde.

Ik ben een beetje manusje van alles: klusjes, opmetingen doen, onthaal en dat vind ik wel leuk. Het leukste is om de bezoekers te ontvangen. Dat heb ik opgemerkt op de Erfgoeddag want ik leg nu vlugger contact met de bezoekers dan vroeger.

Daar waar ik me vroeger vlugger zou verstoppen achteraan in de loodsen, ben ik nu veel socialer geworden en spreek ik zelf de mensen aan.

Verder zit ik in een toffe groep en er hangt een sociale sfeer: niets moet, (bijna) alles kan en het geeft me de mogelijkheid om de geschiedenis van ons openbaar vervoer te leren kennen. Ik zat al bijna 15 jaar als passagier op de bus en ik had getwijfeld om zelf buschauffeur te worden. Het gebrek aan respect van de reizigers maakt het mij moeilijk om ooit buschauffeur te worden.

Het koninklijk rijtuig spreekt mij enorm aan, omdat dit rijtuig gelinkt is met mijn verleden van militair.